Cumhurbaşkanı Erdoğan, Antalya'daki COP31'de iş dünyasına “Ekolojiyi ekonomiye feda edersek bunun bedelini evlatlarımız öder” diye seslendi. Ben bugüne kadar ödediğimiz bedelleri düşündüm. Kendi kendime, “Bizim ödediğimiz bedelleri de evlatlarımız ödememeli” dedim. Beton şehirler, yağmalanan sahiller, yok edilen ormanlar, kuruyan göller, kirlenen denizler, maden faciaları... İşin en düşündürücü yanı ise çevreye verdikleri zarar nedeniyle yıllardır tartışılan projelerle bağlantılı bazı şirketlerin iklim zirvesinin sponsorları ve destekçileri arasında yer almasıydı. Hayat ne garipti... Cumhurbaşkanı Erdoğan bu sözleri söylerken onlar da alkışlıyordu. Bu fotoğrafı görünce evlatlarımızın geleceği hakkında umutsuzluğa düşüyorum.
Barcelona, taraftarlarına öldükten sonra bile Camp Nou’dan ayrılmama fırsatı sunuyor. Bedeli 10 bin euroya kadar çıkıyor. The Guardian’da okuduğum bu haberin peşine düşünce dünyanın dört bir yanındaki ölümsüz taraftarların inanılmaz hikâyeleriyle karşılaştım. Sonra aklıma Fenerbahçe’deki Aziz Yıldırım-Acun Ilıcalı loca kavgası geldi. Mazallah bizde de böyle bir uygulama olsaydı, Acun’un küllerinin hangi tribünde duracağına kim karar verirdi?
Türkiye’de bir bakan, bürokrat ya da üst düzey yönetici görevinden ayrıldığında artık sık sık aynı cümleyi duyuyoruz: “Görevden affını istedi, af talebi kabul edildi.” Peki, istifa neden af oldu? Bu ifade ne Berat Albayrak’la doğdu ne de Cumhuriyet döneminde icat edildi. Kökleri, hükümdarın verdiği görevin yine hükümdarın izniyle bırakıldığı eski devlet geleneğine uzanıyor. Osmanlı'nın arzuhallerinden Cumhuriyet'in istifa dilekçelerine, oradan bugünün Cumhurbaşkanlığı kararlarına uzanan bir kelimenin hikâyesi bu.
Ertuğrul Özkök, Antalya'da başlayan COP31'in adını beğenmemiş. Kendisine katıldığım kadar katılmadığım yerler de var. Ben başka bir şeyi merak ediyorum. Adını değiştirseydik ne değişecekti? Türkiye doğasını daha mı iyi koruyacaktı? Üstelik Ertuğrul Bey'in dört yıl önce yazdığı Alaska yengeçlerini de unutmadım. Araştırdım, son durumlarını öğrendim. Yazının sonunda kendisine güzel bir sürprizim var.
Dünyanın en büyük müzayede evlerinden Sotheby's, 2024 yılında Londra'da 1,2 milyon sterline sattığı bir tablo nedeniyle tarihi bir hukuk kararıyla karşı karşıya kaldı. Fransız mahkemesi, ünlü ressam Camille Pissarro'nun eserinin 1941'de Naziler tarafından el konulan bir koleksiyondan geldiğine hükmederek satışın geçersiz olduğuna karar verdi. Mahkeme, Sotheby'sin gizli alıcının kimliğini açıklamasını istedi. Patronlar Dünyası'nın incelediği müzayede kayıtları ise tablonun eski sahipleri arasında Amerikalı milyarder bankacı David Rockefeller'ın da bulunduğunu ortaya koyuyor.
Marmaris Kızılbük'e gittim. Sinpaş'ın tartışmalı projesini yerinde gördüm, yöneticilerini dinledim. Sonra da Sinpaş’ın tek başına günah keçisi olamayacağını yazdım. Buna rağmen tüm bunlar, şirketin iklim kahramanı ilan edilmesini haklı çıkarır mı? Kızılbük'te doğayla ilişkisi hâlâ tartışılan Sinpaş'ı COP31'in “İklim Destekçisi” olarak görünce kararımı verdim. Benim için COP31 başlamadan bitti.
ABD Ticaret Bakanlığı’nın Şişecam için belirlediği yüzde 40,88’lik damping marjının ardından, Amerikan Uluslararası Ticaret Komisyonu da Türkiye’den yapılan krom trioksit ithalatının ABD sanayisine zarar verdiğine karar verdi. Beş üyenin oybirliğiyle aldığı karar, antidamping vergisi emrinin yayımlanmasının önünü açtı. ABD’nin resmî dosyasında çok daha dikkat çekici bir ayrıntı var. Şişecam için belirlenen oran, şirketin doğrulanmış satış verilerine değil, istenen bilgilerin sağlanmaması nedeniyle uygulanan olumsuz çıkarım yöntemine dayanıyor.
Bir adam düşünün. Milyon dolarlık şirketleri, genç bir eşi, iki küçük çocuğu var. Doğum gününü kutlamak için Bahamalar'a uçuyor. Hayatının en güzel günlerinden birini yaşayacağını sanıyor. Oysa gökyüzünde, kendisini bekleyen sonu henüz bilmiyor...
Galatasaray’daki kavganın perde arkasını yazdım, telefonum susmadı. Camianın ağır toplarından peş peşe gelen telefonlardan anladım ki mesele bir kavgadan çok daha büyük. Kazan uzun zamandır kaynıyormuş. Peki Dursun Özbek neden bugüne kadar müdahale etmedi? Daha da önemlisi, Galatasaray’ın etkili isimleri konuşmak için neden Stuttgart maçının bitmesini bekliyor?
Nepal'de 12. yüzyılda yapılan, Budist inancında bilgeliği temsil eden 93 santimetrelik Manjushri heykeli, Hong Kong'da 17,5 milyon dolara (Yaklaşık 874,5 milyon TL) satılarak dünya müzayede rekoru kırdı. Cenevre'deki ünlü George Ortiz Koleksiyonu'ndan New York'a, oradan Asyalı bir koleksiyonerin eline geçen eser, Chicago'da ve Pekin'de müzelerde sergilendi. Yaklaşık dokuz asırlık heykelin hikâyesi, Himalayalar'ın kayıp sanat dünyasından günümüzün milyarder koleksiyonerlerine uzanıyor.
