Acun Ilıcalı siyah t-shirtleri ve eskimeyen anıları
Acun Ilıcalı’nın 2020’de 300–400 siyah tişörtü vardı. 2021’de 500 tane daha sipariş ettiğini anlattı. Şimdi sayı 1200’e ulaşmış. Yıllardır tişörtlerini, terliklerini, çoraplarını, Şansal Büyüka anılarını, Show TV günlerini dinliyoruz. İngiltere’de futbol kulübü satın alan, uluslararası televizyon yatırımları yapan bir iş insanının anlatacak başka hikâyesi yok mu? Daha önemlisi, bizim soracak başka sorumuz yok mu?
Toygun ATİLLA
Bir itirafta bulunayım. Acun Ilıcalı’nın siyah tişörtlerinden sıkıldım.
Yanlış anlaşılmasın, siyah tişört giymesinden değil. Her gün başka bir haber sitesinde, başka bir sosyal medya hesabında, sanki çok önemli bir gelişmeymiş gibi karşıma çıkmasından.
Dün yine çıktı.
Bu kez evinde 1.200 siyah tişört bulunduğunu öğrendik.
Eşi Çağla Hanım bu kadar tişörte kızmış, hepsini salona çıkarmış.
Acun eve girmiş, salon siyah tişört dolu.
Peki.
Bunu da öğrendik.
Merak ettim.
Biz bu adamın siyah tişörtlerini kaç yıldır sayıyoruz?
Biraz arşiv karıştırdım.
Ortaya ilginç bir tablo çıktı.
ALTI YILDIR ACUN’UN TİŞÖRTLERİNİ SAYIYORUZ
Yıl 2020.
Acun Ilıcalı, yaklaşık 300–400 tişörtü olduğunu anlatıyor.
Yıl 2021.
Bu kez 500 siyah tişört sipariş ettiğini öğreniyoruz.
Yanlış anlaşılmasın. 500, toplam sayı değil. Yeni sipariş.
Aradan yıllar geçiyor.
Yıl 2026.
Sayı 1200’e ulaşmış.
Üstelik üç ayrı firmaya tişört yaptırıyormuş.
Yatarken başka, ofiste başka, dışarıda başka siyah tişört giyiyormuş.
Bunları da öğrendik.
Sadece tişörtleri mi?
Hayır.
Acun’un yılda yaklaşık 300 gün terlik giydiğini de biliyoruz.
Çorapla arasının pek iyi olmadığını da.
Yıllarca mont almadığını, İngiltere’de Hull City’yi satın aldıktan sonra soğuk yüzünden mont almak zorunda kaldığını da öğrendik.
Düşünebiliyor musunuz?
Bir adam İngiltere’de futbol kulübü satın alıyor.
Biz montlarını konuşuyoruz.
ŞANSAL BÜYÜKA, SHOW TV VE BİTMEYEN ANILAR
Bir de Şansal Büyüka anıları var.
Acun’un televizyonculuğa başladığı yıllar…
Show TV koridorları…
Muhabirlik günleri…
Şansal Büyüka ile yaşadıkları…
İlk fırsatı nasıl yakaladığı…
Kaç yıldır aynı hikâyeleri dinliyoruz, gerçekten merak ediyorum.
Yanlış anlaşılmasın.
Bunlar güzel hikâyeler.
Türkiye’de televizyonculuğun bir dönemini anlatıyor. Acun’un nereden nereye geldiğini anlamak için de önemli.
Ama bir kere dinledik.
İki kere dinledik.
Üç kere dinledik.
Her yeni programda aynı geçmiş yeniden anlatılıyor.
Sonra bir haber sitesi çıkıyor, sanki ilk kez anlatılmış gibi manşete taşıyor.
Ardından sosyal medya hesapları devreye giriyor.
Aynı anı, aynı cümleler, aynı şaşkınlık.
Yahu, yeter artık!
Şansal Büyüka’yı biliyoruz.
Show TV günlerini biliyoruz.
Acun’un nasıl keşfedildiğini, nasıl yükseldiğini de biliyoruz.
Biraz bugünü konuşsak?
HEDEF PREMIER LİG, MUHABBET TÜRKİYE 2. LİGİ
Bir de Hull City meselesi var.
Acun Ilıcalı İngiltere’de bir futbol kulübü satın aldı.
Bu, Türk iş dünyası açısından küçümsenecek bir yatırım değil.
Dünyanın en büyük futbol ekonomilerinden birine girdi.
Hedef Premier Lig.
İyi de insan böyle bir yatırım yapan iş insanından biraz daha farklı şeyler duymak istiyor.
İngiliz futbolunun ekonomisini…
Kulübün gelir modelini…
Transfer stratejisini…
Altyapı yatırımlarını…
Premier Lig’e çıkmanın finansal hesabını…
Zaman zaman öyle futbol tartışmaları yaşanıyor ki insan kendisini İngiltere’de değil, Türkiye’nin alt liglerinde hissediyor.
Hedef Premier Lig, muhabbet Türkiye 2. Ligi!
Bir tarafta uluslararası ölçekte futbol yatırımı.
Diğer tarafta gündelik polemikler.
Oysa ortada anlatılmaya değer çok daha büyük bir iş hikâyesi var.
ASLINDA ACUN İŞİNİ ÇOK İYİ BİLİYOR
Burada Acun Ilıcalı’ya haksızlık etmek istemem.
Adam televizyonculuğu biliyor.
İnsanların neyi merak ettiğini, hangi ayrıntıya güldüğünü, hangi cümlenin sosyal medyada dolaşıma gireceğini de biliyor.
Üstelik yıllardır aynı karakteri koruyor.
Siyah tişört.
Terlik.
Rahatlık.
Gösterişsiz giyim.
Kendi görsel markasını yaratmış.
Bir bakıma siyah tişörtü, Acun’un üniforması olmuş.
Bunu küçümsemiyorum.
Hatta kişisel marka yönetimi açısından başarılı buluyorum.
Benim derdim asla Acun’un ne giydiği değil.
Benim derdim bizim neyi haber yaptığımız.
BİR MEDYA PATRONUNUN DOLABINI SAYMAK
Acun Ilıcalı yalnızca ekranda gördüğümüz bir televizyon yıldızı değil.
TV8’in sahibi.
Exxen’in kurucusu.
Uluslararası televizyon formatları üreten bir iş insanı.
İngiltere’de Hull City’nin sahibi.
Dolayısıyla sorulacak çok daha fazla soru var.
Türkiye’deki televizyon ekonomisini nasıl görüyor?
Dijital yayıncılık yatırımları nasıl gidiyor?
Survivor gibi büyük prodüksiyonların ekonomisi nasıl işliyor?
Hull City yatırımı ticari açıdan hangi noktada?
Yeni yatırımları, hedefleri, riskleri neler?
Elbette bunların da konuşulduğu röportajlar yapılıyor.
Her nedense siyah tişörtlerinin sayısını takip ederken gösterdiğimiz ısrarı, bu soruların cevaplarını takip ederken de gösteriyor muyuz?
Bence asıl mesele bu.
Gazetecinin görevi, konuğunun yıllardır anlattığı anıları bir kez daha dinleyip haber yapmak olmamalı.
Yeni soru sormalı.
Yeni cevap almalı.
Okuruna yeni bir şey anlatmalı.
ACUN, BİRAZ DA YENİ HİKÂYELER ANLAT
Acun’un hikâyesi aslında ilginç.
Bir spor muhabirliğinden televizyon patronluğuna, oradan uluslararası yatırımlara uzanan bir yolculuk.
Başarılı olduğu işler var.
Tartışılan kararları var.
Riskleri, yatırımları, hedefleri var.
Bütün bunları konuşmak varken dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz.
Şansal Büyüka.
Show TV.
Siyah tişört.
Terlik.
Survivor.
Yeniden Şansal Büyüka…
Acun’a bir önerim var.
Bir sonraki röportajında siyah tişörtlerinden bahsetme.
Şansal Büyüka anılarını da bir başka zamana bırak.
Bize yeni bir şey anlat.
Gazeteci arkadaşlarıma da küçük bir önerim var.
Acun yine aynı hikâyeyi anlatmaya başlarsa başka bir soru sorun.
Çünkü altı yıldır siyah tişörtlerini sayıyoruz.
1200’e ulaştık.
Bence yeter.
Acun’un hikâyesi büyüdü.
Artık bizim sorularımız da büyüsün.
patronlardunyasi.com
