Galatasaray Lisesi Tevfik Fikret Salonu’ndayım. Aradan 50 yıl geçmiş, saçları beyazlamış, dostlarının bazıları eksilmiş, İstanbul değişmiş…. Levent Erden’in konuşmaya başladığında ise zaman durmuştu. Galatasaray’ın 108. Devresi hala aynı yatakhanede uyuyan, aynı koridorda koşan ve birbirine “Hadi kenefe” diye seslenen çocuklardı.