Budapeşte’de oynanan Şampiyonlar Ligi finali, futbolun gücünü değil aklını ve sabrını kazanan hikâyeyi yazdı

Halil KASAPOĞLU

Dün, Şampiyonlar Ligi finali için Budapeşte'deydim. Avrupa futbolunun kulüpler düzeyindeki en büyük organizasyonu, bu kez Tuna Nehri'nin iki yakasına kurulmuş bu etkileyici şehirde sahne aldı.

Maç gününe alışılmışın dışında bir başlangıç yaptım. Sabah saatlerinde yolum Gül Baba Türbesi'ne düştü. Osmanlı'nın bölgedeki en önemli miraslarından biri olan türbe, şehrin yüksek noktalarından birinde yer alıyor. Rivayete göre Kanuni Sultan Süleyman'ın Budin seferi sırasında hayatını kaybeden Bektaşi dervişi Gül Baba'nın hatırasını yaşatan bu yapı, bugün hem Türkler hem de Macarlar için önemli bir kültürel sembol niteliğinde.

Türbenin bulunduğu tepeden Budapeşte'ye baktığınızda şehrin neden Avrupa'nın en etkileyici başkentlerinden biri olduğunu anlamak zor değil. Bir tarafta Tuna Nehri, diğer tarafta Parlamento Binası, tarihi köprüler ve yüzyılların birikimi...

İstanbul da geçtiğimiz günlerde bir diğer UEFA finaline muhteşem ev sahipliği yaptı. Futbolun en büyük organizasyonları, böyle kimlikli şehirlerde oynandığı zaman, keyfi bir başka oluyor.

FİNAL BUDAPEŞTE’DE REKABET LONDRA’DA

Finalden bir önceki gün şehir merkezinde dolaşırken ilk dikkatimi çeken şey taraftar dağılımı oldu. Şehrin her köşesindeki Arsenal taraftarı, PSG taraftarlarından belirgin şekilde fazlaydı. Meydanlarda, restoranlarda, nehir kıyısında ve taraftar etkinliklerinde kırmızı-beyaz renkler çok daha görünürdü.

Arsenal taraftarı, uzun yıllardır hasretini duyduğu günlere yeniden kavuştuğu bir dönem yaşıyor. Kulüp 22 yıl sonra yeniden Premier Lig şampiyonluğunu kazanırken, 20 yıl aradan sonra da Şampiyonlar Ligi finaline yükseldi. Arsenal taraftarları için Budapeşte, uzun yıllar süren bekleyişin de sonuydu. Ancak tarih tekerrür etti ve tıpkı 20 yıl önce olduğu gibi Arsenal bu finalden de eli boş döndü. Finalin hemen ardından Londra'nın bir diğer büyük kulübü Chelsea'nin, bana Türk futbol kulüplerinin sosyal medya paylaşımlarını anımsatan paylaşımı, sosyal medyada geniş yankı buldu. Stamford Bridge'deki stadyum turunu tanıtan paylaşımda, Şampiyonlar Ligi kupası merkezde yer alıyordu.

Londra’da rekabet devam ediyor. Arsenal yükselişini sürdürürken Chelsea yeniden eski günlerine dönmeye çalışıyor. Ancak bugün itibarıyla değişmeyen bir gerçek var: Londra'da müzesinde Şampiyonlar Ligi kupası olan tek kulüp hâlâ Chelsea.

FUTBOLDA UNUTULAN ERDEM: SABIR

Arsenal'in son yıllardaki yükselişi aslında modern futbolun en önemli derslerinden birini veriyor: Sabır.

Bugünün futbol dünyasında teknik direktörler çoğu zaman kısa vadeli sonuçlarla değerlendiriliyor. Bazen başarısız bir transfer dönemi veya birkaç kötü sonuç birçok kulüpte radikal kararların alınmasına yetiyor.

Mikel Arteta ise bunun tam tersini yaşadı.

Göreve geldiği ilk yıllarda ağır eleştiriler aldı. Takım uzun süre beklenen seviyeye ulaşamadı. Ancak Arsenal yönetimi geri adım atmadı. Teknik direktörünü değiştirmek yerine projeye güvenmeyi tercih etti.

Bugün ortaya çıkan tablo ise dikkat çekici.

Premier Lig şampiyonluğu.

Şampiyonlar Ligi finali.

Avrupa'nın en değerli kadrolarından biri.

Sürdürülebilir bir sportif yapı.

Futbolda başarı çoğu zaman doğru karar vermek kadar, bu kararı uygularken ne kadar sabredildiğiyle de ilgili.

Arsenal'in hikâyesi bunun son yıllardaki en önemli örneklerinden biri oldu.

PSG'NİN GERÇEK DEVRİMİ

Finalin kazanan tarafı ise bir kez daha Paris Saint-Germain oldu.

PSG üst üste ikinci kez Şampiyonlar Ligi kupasını kazanarak Avrupa futbol tarihinin en seçkin kulüpleri arasındaki yerini sağlamlaştırdı.

Ancak asıl dikkat çekici olan şey bu başarıdan çok başarının nasıl geldiği.

Kulüp yıllarca futbol tarihinin en pahalı projelerinden birini yürüttü. Neymar, Messi ve Mbappé aynı takımda buluştu. Belki de futbol tarihinin en büyük yıldızlar topluluğundan biri oluşturuldu.

Buna rağmen beklenen Avrupa şampiyonluğu gelmedi.

Bugün ise PSG'nin zirvede olduğu dönemde, o süper yıldızların hiçbiri kadroda bulunmuyor.

Bu durum, önemli bir mesaj içeriyor. PSG'nin son iki yılda ortaya koyduğu tablo, organizasyonun ve takım kimliğinin hâlâ bireysel yıldızlardan daha değerli olduğunu gösteriyor

UEFA NEDEN FİNAL SAATİNİ DEĞİŞTİRDİ?

Bu yılki finalin en çok tartışılan konularından biri başlama saatiydi.

Yıllardır Avrupa futbolunun büyük finalleri akşam geç saatlerde oynanıyordu. Bu kez ise UEFA farklı bir karar aldı.

Final ev sahibi Budapeşte saatiyle 18.00'de, İngiltere saatiyle ise 17.00'de başladı.

UEFA'ya göre amaç, taraftar deneyimini geliştirmekti.

Erken biten maç sayesinde taraftarların toplu taşımaya erişimi kolaylaştı. Şehir ekonomisi gece boyunca canlı kaldı. Binlerce kişi final sonrasında kutlamalar yapabildi.

UEFA Başkanı Aleksander Čeferin'in ifadeleriyle amaç, finali yalnızca 90 dakikalık bir futbol karşılaşması olmaktan çıkarıp bütün şehre yayılan bir etkinliğe dönüştürmekti.

Budapeşte'deki atmosferi gördükten sonra bu yaklaşımın büyük ölçüde başarılı olduğunu söylemek mümkün. Gündüz maçlarını çok seven biri olarak, ben de bu uygulamadan ziyadesiyle memnun kaldım.

FUTBOLUN BASİT GERÇEĞİ

Budapeşte'den ayrılırken aklımda yalnızca keyifli bir final gecesi kalmadı.

Bu final bize, iki farklı hikâye sundu.

Bir tarafta yıllarca sabreden ve sonunda karşılığını almaya başlayan Arsenal vardı.

Diğer tarafta ise yıldız isimlerden oluşan projelerle değil, takım olmayı öğrenerek Avrupa'nın zirvesine çıkan PSG.

Başarı, bazen sabrın ödülü oluyor.

Bazen de en büyük yıldızlara sahip olmak değil, en iyi takım olabilmek fark yaratıyor.

Budapeşte'deki final, futbolun bütün karmaşık ekonomik ve endüstriyel yapısının altında hâlâ bu iki basit gerçeğin yattığını bir kez daha hepimize hatırlatmış oldu.

patronlardunyasi.com