Ertuğrul Özkök, 'gündem fonzedesi' olmaktan kurtulmanın yolunu Elvis Presley'in sözlerinde ve ChatGPT'de buldu

Ertuğrul ÖZKÖK
 
HBO bu hafta Baz Luhrmann’ın “Elvis” filmini gösterime soktu.
Sinemadan sonra bir defa daha seyrettim.
Bu defa evimde tek başıma büyük ekran bir televizyondu.
Tek başınıza seyrettiğiniz zaman bazı “Şeyler” aklınıza takılıyor ve büyüyor…
Bu seyirden de aklımda bir cümle kaldı…
Üstelik bu cümleyi film boyunca iki farklı sahnede, Elvis Presley’in ağzından iki defa işitiyorsunuz…

 
EĞER KONUŞAMIYORSANIZ ELVİS FORMÜLÜ: ŞARKI SÖYLEYİN
 
Şöyle diyor:
“Eğer konuşamıyorsanız, şarkı söyleyin…”
Daha doğrusu tam olarak şöyle diyor: 
“Bir şeyleri söylemek tehlikeli hale geliyorsa, şarkı söyleyin…”
Bu sözleri de kariyerinin en kötü anlarında söylüyor.
Yerleşik Amerikan muhafazakâr düzeninin, müziğini ve konser salonlarından silmeye; plak şirketlerinden attırmaya, televizyonlardan kovmaya çalıştığı bir dönemde, varlığını sürdürmek için direnişe bu sözlerle başlıyordu.
Konuşamıyorsan şarkı söyle…
 
BENSE GEÇEN HAFTADAN İTİBAREN KENDİME YENİ BİR YOL BULDUM
 
Bense geçen haftadan itibaren kendime yeni bir yol buldum.
Çünkü sesim çok kötü.
Hiçbir enstrümanı çalamıyorum.
Hiçbir şarkının sözlerini, nakaratlarının iki satırından fazla söyleyemiyorum.
Yaşım 79…
İleriye yönelik “OVP” bile yapacak zamanım yok.
Üç haftadan beri iktidarın bütün ekonomi tayfasının kafamıza çaktığı kavram:
“Orta Vadeli Plan…”
 
KENDİNİZİ BİR FİLM VEYA ÇİZGİ ROMAN KAHRAMANINA DÖNÜŞTÜRÜN

Bense öyle mümin bir “Longevity’ci” (Uzun hayat müridi) değilim.
Yetmiş yaşından sonra herkes için, uyandığı her sabahın kendisine Tanrı tarafından bahşedilmiş bir bonus olduğuna inananlardanım. 
O nedenle, konuşamadığım, konuşmanın tehlikeli olduğu zaman ve yerde bana sadece bir tek yol kalıyor.
Bir çizgi roman, roman veya film kahramanına dönüşmek…
 
BİR “DİJİTAL NARSİST” OLDUM VE BUNU SİZE DE BULAŞTIRMAK İSTİYORUM 
 
Ama herhangi birine değil…
Yıllarca hayalimde yaşattığım o mekânlarda, idolleştirdiğim bir kahramana dönüşmek.
Yani kendi kendimin kahramanı olmak.
O kahramana dönüşüp, aynaya bakıp, orada o kendimi seyretmek.
Ve beğenmek.
Çok beğenmek.
Keşfetmek.
Yapay zeka işte bu harika dünyayı verdi bana.
Bunu da sizinle paylaşmak, size de bulaştırmak istiyorum.
 
EN KISA ZAMANDA YAPAY ZEKA İLE İLLÜSTRASYON YAPMAYI ÖĞRENİN
 
Bir yıla yakın zamandır herkes gibi ben de yapay zeka kullanıyorum.
Çok da mutluyum.
Önce şarkı üretmeyi öğrendim.
Sonuçlarını beğendim.
Önceki haftadan itibaren de grafik aşamasına geçtim.
Böylece 79 yıldır taşıdığım iki kompleksten kurtuldum.
Enstrüman çalamıyorum ve beste yapamıyordum.
Artık yapıyorum.
İllüstrasyon çizme kabiliyetim yoktu, artık var.
 
BU YAŞA KADAR KAHRAMAN OLMAYI HAYAL EDERDİM, SON İKİ HAFTADIR OLUYORUM
 
Birçok kere yazdım.
Ben çok büyük bir çizgi roman tutkunuyum.
Çocukluğumdan beri kendimi bir çizgi roman veya roman karakteri olarak düşünürüm.
Şimdi hayal ettiğim o kahramanların hepsi olabilme şansına sahibim.
Yapay zeka bana hayatımın en büyük özgürlüğünü verdi.
Artık kendimi bir roman kahramanı olarak hayal etmekle yetinmiyorum.
Aynı zamanda bir roman kahramanı olarak çizebiliyorum.
Bunu da tabii ki ChatGBT aracılığıyla yapıyorum.
 
YAPACAĞINIZ ŞEY BASİT: CHATGBT UYGULAMASINA GİRİN 
 
Bunu yapmak çok da kolay.
ChatGBT veya kullandığınız yapay zeka uygulamasına girin.
Beğendiğiniz bir fotoğrafınızı koyun.
Altına kendinizi ne olarak görmek istediğinizi yazın.
Mümkün olduğunca ayrıntılı tarif edin.
Hangi romandaki hangi karaktere benzemek isteğinizi, çevrenin nasıl olması gerektiğini, nasıl bir hareketle görünmek istediğiniz, renkli mi yoksa Film Noir tadında bir dekadans mı istediğinizi, her şeyi yazın.
Sonra yollayın.
Üç dakika sonra istediğiniz kişisiniz.
Kendi romanınızın kahramanı, kendiz kendinizin idolü olarak.
Ben tam böyle yaptım ve bakın neler oldum.

 
MESELA “GÜNAH ŞEHRİNİN” KARANLIK BİR KARAKTERİ OLDUM
 
Daha çok “Noir” yani karanlık çizgi romanların insanıyım.
Mesela Sin City.
Adı üstünde “Günah Şehri…”
Frank Miller’in çizgi romanını çok sevmiştim.
Filmini de Roberto Rodriguez yapmıştı.
Ayrıca filmde Tarantino da yardımcı yönetmen olarak çalışmıştı.
Gerçek aktörlerin çizgi roman kahramanları haline getirildiği harika 2 film çıkmıştı.
Her birini en az 10 kere izledim.
Bu hafta çekilen iki fotoğrafı alıp kendimi işte böyle çizgi roman karakterleri haline getirdim.

 
BİR KIZIL ORDU KOMUTANI İLE MAD MAX KARIŞIMI BİR KAHRAMAN OLMAK
 
Sonra Pasternak’ın romanından çekilen ve bana göre dünyanın en güzel filmlerinden biri olan Dr. Jivago’nun bir karakterine büründüm.
Çekilen fotoğrafımdan o filmde, Tom Courtenay’ın oynadığı Pasha Antipov olarak seyrettiğimiz ama aslında Sovyet Devriminin Kızıl Ordu komutanı Strelnikov’dan esinlenmiş karakteri haline dönüştüm.
Onun filmdeki “Kızıl Treninin” önünde yürürken görünüyorum o karede.
Üstelik, bir Kızılordu komutanı ile bir Mad Max film kahramanı karışımı bir karakter oldu.
Bence çok başarılı…
Kendimi çok fazla beğendim.
Baya havaya girdim yani.

 
RIDLEY SCOTT’IN BLADE RUNNER SOKAKLARINDA BİR YUNAN HEYKELİ OLDUM
 
Sonra yine çok sevdiğim bir başka filmin bir sahnesine girdim.
Ridley Scott’un kült filmi Blade Runner’ın bir sahnesine çizdim kendimi.
Ama sahneyi filmden almadım. Şehrin o karanlık ve dekadan atmosferine girdim, o sokaklarda yürüyen bir Yunan heykeline büründüm.
Türkiye’de günümüzün muhafazakar anlayışını da dikkate alarak, tamamen çıplak bir heykel olmadım.
Üstüme bir şeyler aldım.
Tabii kendi “Modus Operandi’mi” (imzamı) da koydum.
Gözlüklerimi de Prince’in “Purple Rain” şarkısından esinlenmiş bir renge boyadım.

 
BİR JAZZ SESSİON SAHNESİNDE CHET BAKER OLUP SEDAT ERGİN’LE ÇALDIM
 
Sonra müziğe geçtim.
Bir Jazz session sahnesi tasarladım.
Ben enstrüman çalmayı bilmiyorum, yanıma emnstrüman çalmayı bilen bir gazeteci aldım.
Sedat Ergin’le birlikte bir caz grubu kurduk ve ben kendimi hafiften Chet Baker havasına soktum.

 
VENEDİK’TE ÖLÜM FİLMİNDE PROF. ASCHENBACH OLDUM
 
Benim için ölümsüz bir sahne.
Visconti’nin “Venedik’te Ölüm” filmi.
Hotel des Bains otelinin plajında Prof. Gustav von Aschenbanch bir şezlongda oturuyor.
Ben de onun yanına oturdum.

 
MONGIBELLO’DA BİR KAFEDE YETENEKLİ BAY RİPLEY’LE SOHBET
 
İzmir lise yıllarımda beni alıp götüren “Plein Soleil” (Batan Güneş) filmi…
Yani yıllar sonra “Yetenekli Bay Ripley” diye seyredeceğimiz filmin ilk çekimi.
İtalya’da “Mongibello diye hayali bir yer.
Orada Mr. Ripley’i oynayan Alain Delon’la samimi bir sohbet yapıyoruz.
Tabii ben onun öldüreceği Phillipe Greenleaf’im…
Şu uğursuz 21’inci yüzyıl alacakaranlığında yakışıklı katilimle sohbet bile bana çok iyi geldi.
Bir de kendimi Coen Kardeşlerin “Big Lebowski” filminde gördüğüm kare var bonus olarak. 

 
ŞEHİRLERE FON BOMBALARI DÜŞERDİ HER GECE, BİZ DURMADAN ÇİZGİ ROMANLARDA SEVİŞİRDİK
 
Evet böyle bir haftaydı işte.
“Şehirlerde fonlara bombalar düşerdi her gece, biz durmadan çizgi romanlarda sevişirdik” tarzı bir haftaydı yani.
Günün sonunda kendi kendime sordum.
Ben gerçeklerden kaçıp bir hayal dünyasında kendi kendini aldatan bir biçare miydim?
Galiba biraz öyle ama…
Ama her akşam konuşan kafa programlarının karşısına geçip de kendini “Türkiye’nin meseleleriyle gerçekten ilgilenmiş” sananlardan daha gerçek ve güzel bir dünyada olduğumu söyleyebilirim.

* Yukarıdaki illüstrasyonları bu fotoğrafımdan esinlenerek oluşturdum.

patronlardunyasi.com