İMSAD’ın 13 kurucusu arasındaki Kilsan eski Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısı Ali Necati Ekmekçioğlu hayatını kaybetti

Toygun ATİLLA 

Bugün gazeteyi karıştırırken bir ilan dikkatimi çekti.
Siyah çerçevenin üzerinde iki kelime:
“Acı kaybımız.”
Altında uzun bir aile ağacı…
Ortasında fötr şapkalı, yüzünde belli belirsiz tebessümüyle yaşlı bir adam, Ali Necati Ekmekçioğlu.
İlanın beni durduran cümlesi ise başka oldu. 
“Meral Ekmekçioğlu’nun 70 yıllık kıymetli eşi.”
Yetmiş yıl…

AĞABEYİNİN FABRİKASINDAN SANAYİ TARİHİNE

Kilsan’ın kurucusu Necati Ekmekçioğlu değildi.
Ailenin sanayideki büyük hamlesini yapan, vefat ilanında Necati Bey’in kardeşleri arasında adı bulunan Ahmet Fethi Ekmekçioğlu idi.
Kilsan’ın resmi tarihçesine göre Ahmet Fethi Ekmekçioğlu, 1951’de Altın Yağ markasıyla gıda üretimi yaparken 1953’te Altın Kiremit Fabrikası’nı kurdu.
Türkiye henüz büyük şehirleşme dalgasının başındaydı.
İstanbul büyüyordu.
Büyüyen şehrin eve, evin de tuğlaya ihtiyacı vardı.
Ekmekçioğlu ailesi bu ihtiyacı erken gören sanayici ailelerden oldu.
1960’larda Sarıyer Büyükdere’deki, kökleri Osmanlı dönemine kadar uzanan tuğla fabrikası ile Küçüksu ve Paşabahçe’deki tesisler modernize edildi.
1964’te Mürefte’de yeni bir fabrika kuruldu.
Böylece aile dört tuğla fabrikasına ulaştı. 
Fakat asıl büyük karar 1970’lerde geldi.

DÖRT FABRİKA KAPANDI, TEK DEV FABRİKA KURULDU

1973’te KİL-SAN Kil Sanayi ve Ticaret A.Ş. kuruldu.
İki yıl sonra dört ayrı noktadaki üretim Kemerburgaz’da Alman teknolojisiyle tasarlanan yeni fabrikada tek çatı altında toplandı.
Bugünkü ölçeği, o sanayi hamlesinin nereye ulaştığını gösteriyor.
Kilsan’ın kendi verilerine göre Kemerburgaz tesisi 350 bin metrekare arazi üzerinde, 47 bin metrekare kapalı alana sahip. Üç otomatik üretim hattında 34 robot çalışıyor. Tesisin 210 metre uzunluğunda bir tünel fırını bulunuyor. Şirket bugün kendisini Türkiye’de tek çatı altında en büyük üretim kapasitesine sahip tuğla markası olarak tanımlıyor. 
Necati Ekmekçioğlu’nun hikâyesi ise fabrikanın büyüklüğünden ziyade, o fabrikadan çıkıp bir sektörün örgütlenmesine uzanan yerde başlıyor.

25 HAZİRAN 1984

Takvimler 25 Haziran 1984’ü gösteriyordu.
Türkiye ekonomisi 24 Ocak kararlarının ardından sancılı bir dönüşüm geçiriyordu. İnşaat sektörü de zor günlerden geçiyordu.
Bir grup sanayici bir araya geldi.
İsimlere bugün baktığınızda, aslında karşınızda dönemin Türk yapı sanayisinin fotoğrafını görüyorsunuz:
Borusan Mannesmann’dan Hulusi Çetinoğlu…
Türk Ytong’dan M. Kudret Baban…
Işıklar’dan Turgut Işık…

Çuhadaroğlu’ndan Ahmet Çuhadaroğlu…
Şişecam’dan Erhan Aras…
Türk Demirdöküm’den Necati Arıkan…
Kale’den Ercan Erman…
Eczacıbaşı Yapı Gereçleri’nden A. Tayfun İndirkaş…
Ve Kilsan’dan:
Necati Ekmekçioğlu.
Toplam 13 sanayici.
Kurdukları yapı, bugünkü Türkiye İnşaat Malzemesi Sanayicileri Derneği’nin -Türkiye İMSAD’ın - temeliydi. 
Necati Ekmekçioğlu o sırada Kilsan’ın Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısıydı.
Yani bugün bir vefat ilanında karşıma çıkan adam, Türkiye’nin yapı malzemeleri sanayisini ilk kez ortak bir çatı altında toplamaya çalışan 13 kişiden biriydi.

OFİSLERİ BİLE YOKTU

Hikâyenin en sevdiğim kısmı burası.
Çünkü büyük kurumların başlangıçları bazen sonradan yazılan parlak şirket tarihçelerine hiç benzemez.
Türkiye İMSAD, 30. kuruluş yıldönümünde Necati Ekmekçioğlu’nu bulmuş ve o günleri kendisine anlattırmış.
Ekmekçioğlu, 1980’lerin başında ekonominin kötü, piyasanın dar olduğunu söylüyor.
Kendisini toplantıya Türk Ytong’dan Kudret Baban davet etmiş.
İlk buluşmada yaklaşık 10 kişi olduklarını hatırlıyor.
Daha da çarpıcı ayrıntı, Kurdukları derneğin ofisi bile yok.
Borusan’da çalışan Hulusi Çetinoğlu, Karaköy’deki Borusan binasında onlara bir yer ayarlıyor.
Sanayiciler orada buluşuyor.
Bir taraftan fabrikalarını ayakta tutmaya, diğer taraftan sektörlerinin sesini Ankara’ya duyurmaya çalışıyorlar. 
Bugün milyarlarca dolarlık üretim ve ihracatın temsil edildiği yapıların arkasında bazen böyle birkaç oda, birkaç sandalye ve aynı soruna kafa yoran birkaç sanayici vardır.

“TEMELİ SAĞLAM ATMIŞIZ”

Otuz yıl sonra Necati Ekmekçioğlu’na dönüp baktığında ne düşündüğü soruluyor.
Cevabı bir tuğla sanayicisine yakışacak kadar sade:
“Temeli sağlam atmışız.”
Ekmekçioğlu kuşağının sanayiciliği bugünkünden farklıydı.
Daha az görünürlerdi.
Şirketlerinden daha meşhur olmaya çalışmazlardı.
Sosyal medya hesapları, kişisel markaları, zirvelerde dolaşan profesyonel iletişim ekipleri yoktu.
Fabrika, makineler ve üretim vardı. 

BUGÜN ÇEŞME’DE TOPRAĞA VERİLDİ

Ali Necati Ekmekçioğlu bugün Çeşme Ilıca Zekiye Boyacı Camii’nde ikindi namazının ardından son yolculuğuna uğurlanarak Çeşme Çakabey Mezarlığı’nda toprağa verildi.
Gazeteyi kapatırken Necati Ekmekçioğlu’nun yıllar önce söylediği o cümleyi bir kez daha okudum:
“Temeli sağlam atmışız.”
Bir tuğla sanayicisinin arkasından bundan daha iyi bir cümle bulmak zor.

patronlardunyasi.com