Gazi Mustafa Kemal Paşa hayatının en mutlu gecesini hangi evde geçirmiştir?

Burak ARTUNER 

8 Eylül 1922 gecesi...

30 Ağustos Zaferi'nden tam 8 gün sonrası...

Nif'te, bugünkü adıyla Kemalpaşa'da küçük bir ev.

Üç yılı aşkın süredir işgal altında bulunan İzmir artık birkaç saatlik mesafedeydi.

Türk ordusu, Büyük Taarruz'un ardından Başkomutanın 'Ordular ilk hedefiniz Akdeniz'dir' emrini almış, bir sel gibi akıyordu. 

Yunan ordusu çözülmüş, geçtiği yerleri yaka yaka geldikleri yere doğru kaçıyordu.

Anadolu'nun kaderini değiştirecek o büyük yürüyüş son noktasına yaklaşıyordu. 

Mustafa Kemal Paşa işte o gece Nif'teydi. 

Karargahını Uşak'tan Nif'e taşımıştı. 

Oradaki küçük bir eve yerleşti. 

Yanında Fevzi Paşa, İsmet Paşa ve yaverleri vardı. Günlerdir süren savaşın yorgunluğunu hissetmiyordu bile... 

Zaferi kazandığını biliyor, düşmanı Anadolu'dan tamamen söküp atmanın tarifsiz gururunu taşıyordu. 

Fakat başka bir duygu da vardır artık: Bitti.

İzmir'e giden yol açılmıştı..

"İÇKİ GETİRDİLER, İÇMEDİ"

Lord Kinross'ın "Atatürk-Bir Milletin Doğuşu" adlı eserinde yazdığına göre, o gece, kendini rahatlamış ve neşeli hissediyordu. Eve girdiğinde "Nedir bu?" diye bağırdı. "İzmir'e girdiğimiz akşamdır bu. Bu kadar sessiz mi olacağız? Kendimiz şarkı söyleyelim bari."

Bir kadeh içki getirmişlerdi, istemedi. "İş ve içki bir arada olmaz" dedi. Saldırı başladığından beri ağzına bir damla içki koymamış amacını elde edinceye kadar da koymayacaktı. Yanındaki subaylarla birlikte, yalnız kahve ile coşarak, Venizelos'un resmi altında zaferi kutlamak için şarkı söylemeye başladı. 

Nif'te geçirilen o geceyi, hayatındaki en özel gecelerden biri olarak hatırlayacaktı.

İki sene sonra Kemalpaşa’ya 12 Ekim 1925 yaptığı gezi sırasında Türk Ocağı’nda konuşmasında, o geceyi şöyle aktarır: “Bütün hayatımda sevinçle geçirdiğim bir gece vardır. O gece, ordumuzun İzmir’e girdiği günün burada geçirdiğim gecesidir. O vakit buradan geçerken bu muhterem halkın gördüğü zulüm ve teâddîye rağmen resmimi koyunlarından çıkararak beni tanıdıklarını ve otomobilime atılarak kucakladıklarını unutamam. Bugün o hatırayı yaşıyorum, bahtiyârım.”

"Bütün hayatımda, sevinçle geçirdiğim bir gece vardır" cümlesi, ne çok şey anlatır ?O 30 Ağustos'un gerçek anlamı yalnızca “kazandık” değildir.

O yüzden 30 Ağustos sadece bir zafer değildir...

“Artık evimize dönebiliriz" demektir. 

BİR EVİN İÇİNDEKİ TÜRKİYE

Nif'teki o küçük ev bu nedenle önemlidir.

Dışarıda savaşın son izleri vardı.

İçeride ise zaferin ilk sessizliği...

Mustafa Kemal'in o geceki ruh halini anlamak için İzmir'e bakmak yeterlidir.

İzmir, onun için yalnızca bir şehir değildi.

İşgalin sembolüydü.

Ve şimdi yeniden Türk askerini bekliyordu.

Nif'teki o evde geçirilen gece, 

Bir savaşın bittiğinin, bir ülkenin yeniden doğduğunun ilk gecelerinden biriydi.

Ertesi gün Türk ordusu İzmir'e girecekti.

Ve 9 Eylül, tarihe İzmir'in kurtuluşu olarak geçecekti.

BİR FOTOĞRAF, BİR KÖY VE BİR SEVİNÇ

Ertesi gün, Mustafa Kemal Paşa Nif'ten ayrıldı, İzmir'e doğru yola çıktı. Nif'e bağlı Armutlu köyünden geçerken, arabası, hemen köylüler tarafından sarıldı. 

Gözlüklerini çıkarıp bir sigara yaktı. Bu sıra da ona doğru ağır ağır ilerleyen bir adam, gözlerinin içine baktı, cebinden buruşmuş bir resim çıkardı, resmi iyice süzdü, sonra gözlerini yine ona çevirdi. Tamam, sensin!' diye haykırdı. Halka dönerek: 'Bakın,' dedi. "Gazi Mustafa Kemal!"

Ve halk ona doğru koşar.

Bu küçücük ayrıntı bana hep 30 Ağustos'un başka bir yüzünü düşündürüyor.

Zafer yalnızca generallerin zaferi değildi.

Haritada oklarla gösterilen orduların da değildi.

Köylünün, çocuğun, kadının, yaşlının; yıllarca beklediği özgürlüğüne kavuşmasının adıydı.

BUGÜN 30 AĞUSTOS

Bugün Zafer Bayramı. Kutlu olsun. 

Bugünü doyasıya kutlamalıyız. 

KENDİMİZE NELERİ SORMALIYIZ ? 

Ancak şu soruyu da sormalıyız kendimize: Bu zafer neyi mümkün kıldı?

Ben kendi yanıtlarımı kısaca vereyim: 

Bir ülkenin kendi kararını kendisinin vermesini...

Bir milletin geleceğini başkasının çizmemesini...

Bir çocuğun işgal korkusu olmadan büyümesini...

Bir köylünün kendi toprağında özgürce yaşamasını...

Ve bir komutanın, yıllarca süren savaşın ardından küçük bir evde oturup nihayet ülkesinin kurtulduğunu hissedebilmesini...

Belki de bu yüzden Nif'teki o küçük ev, büyük zaferin en güzel sembollerinden biridir.

Bir ev, bir gece, bir komutan...

Ve nihayet kazanılmış bir vatan.

Büyük zaferin derinden hissedildiği küçük bir ev...

Ve bir ömrünü mücadeleye adamış bir insanın hayatı boyunca tümüyle sevinç içinde geçirdiği bir eylül gecesi...

patronlardunyasi.com