Spor
Toygun ATİLLA
#video_9747445#
O FOTOĞRAFA ŞİMDİ BİR DAHA BAKIN
Tarih: 16 Nisan 2026.
Yer: Kemerburgaz Metin Oktay Tesisleri.
Galatasaray, Gençlerbirliği maçına hazırlanıyor.
Antrenmanda Başkan Dursun Özbek, Sportif AŞ yöneticileri, Okan Buruk ve futbolcular var.
Ve biri daha, ultrAslan tribün lideri Sebahattin Şirin…
Şirin takımın karşısına geçiyor. Futbolculara hitap ediyor: “Üç senedir buraya siz getirdiniz, bundan sonra da sizinle şampiyon olacağız. Sizlere inanıyoruz, sizlere güveniyoruz.”
Sonra futbolculara ve teknik heyete baklava ikram ediliyor.
Günün sonunda fotoğraf çekiliyor.
Sebahattin Şirin, Okan Buruk ve Galatasaraylı futbolcular aynı karenin içinde.
O gün baktığınızda güzel bir fotoğraf.
Taraftar takımıyla buluşmuş…
Moral vermiş…
Şampiyonluk öncesinde kenetlenilmiş…
Fakat bazen bir fotoğrafın anlamını fotoğrafın çekildiği gün değil, sonradan yaşananlar değiştirir.
Bugün o fotoğrafa yeniden bakıyorum.
Aklıma tek bir soru geliyor: Galatasaray’ın kapısından kimler, nereye kadar girebilir?
TARAFTARLIK BAŞKA, KULÜBÜN İÇİNE GİRMEK BAŞKA
Yanlış anlaşılmasın.
Taraftar olmadan futbol olmaz.
Tribün olmadan Galatasaray da olmaz.
Ali Sami Yen’in cehennemini yaratan o insanlardır.
Futbolcuyu ayağa kaldıran, deplasmana giden, yağmurda bekleyen, parasını bilete veren de onlardır.
Ama…
Taraftarın yeriyle yöneticinin yeri aynı değildir.
Tribün liderinin göreviyle teknik direktörün görevi aynı değildir.
Kulübü yönetenlerle tribünü yönetenlerin arasındaki mesafe ortadan kalkmaya başladığında ortaya tehlikeli bir gri alan çıkar.
Bugün konuşmamız gereken tam olarak o gri alandır.
ÇÜNKÜ BİLET MESELESİ BUGÜN BAŞLAMADI
Takvimi biraz geriye saralım.
Ağustos 2024.
Galatasaray’ın içerisinde karaborsa bilet iddiaları konuşulmaya başlanmıştı.
Divan Kurulu’nda gündeme geldi.
Yöneticilerin isimleri tartışıldı.
Taraftar gruplarıyla kulüp içerisindeki bazı isimlerin birlikte hareket ettiği yönünde iddialar ortaya atıldı.
Başkan Dursun Özbek bazı iddiaları reddetti.
Dosya büyüdü, tartışıldı, sonra Türkiye’nin birçok meselesi gibi gündemin arka sıralarına düştü.
Ben o günlerde Patronlar Dünyası’nda Ahmet Yüce ile konuşmuştum.
50 yıllık Galatasaraylı Ahmet Yüce’nin söylediği bir cümleyi bugün yeniden hatırlıyorum:
“Kulüpteki bir takım yöneticiler kendilerini Galatasaray’ın sahibi zannediyor.”
Aradan iki yıl geçti.
Bugün ultrAslan lideri Sebahattin Şirin gözaltında.
Ve kamuoyuna yansıyan soruşturma başlıklarından biri yeniden:
Bilet.
Üstelik bu kez dosyada TCK 220, yani “suç işlemek amacıyla örgüt kurma” suçlaması da bulunuyor.
Bu noktada durmak gerekiyor.
Çünkü henüz bilmiyoruz.
Savcılığın elinde ne var?
Örgüt iddiası hangi somut delillere dayanıyor?
Kaç kişi araştırılıyor?
Para trafiği var mı?
Varsa nereye uzanıyor?
Kulübün içerisinden herhangi bir kişiyle bağlantı tespit edilmiş mi?
Bilmiyoruz.
Bilmediğimiz şeyi yazmayacağız.
Ama bildiğimiz şeyleri de unutmayacağız.
BEN GALATASARAYLILIĞI NEDEN BU KADAR YAZDIM?
Son aylarda Galatasaray üzerine yazdığım yazılarda dönüp dolaşıp aynı kelimeyi kullandım:
Duruş.
Okan Buruk’u eleştirdim.
Eray Yazgan’ı eleştirdim.
Dursun Özbek’in bazı tavırlarını eleştirdim.
Hem de Galatasaray şampiyonluğa giderken.
Çünkü benim için Galatasaraylılık skor tabelasından ibaret değil.
Nisan ayında şöyle yazmıştım:
Galatasaray yöneticisine düşen “intikam” duygusunu büyütmek değil, rakibini öylesine centilmence ağırlamaktır ki herkese ders vermektir.
Çünkü Galatasaraylılık benim için kupaların toplamı değil.
TEVFİK FİKRET’İN GALATASARAY’I
Belki bu yüzden Galatasaray üzerine yazarken yolum sürekli Tevfik Fikret’e çıkıyor.
Galatasaray Lisesi’nin o eski koridorlarında öğrencilere yalnızca edebiyat öğretilmedi.
Bir karakter anlayışı bırakıldı.
Sorgulamak…
Vicdan…
Doğru bildiğinin arkasında durmak…
Bedeli olduğunda bile.
İşte benim “Galatasaraylılık” dediğim şey biraz da bu.
Galatasaray’ı büyük yapan yalnızca kazandığı kupalar değildir.
Kendisini kupalardan da büyük bazı değerlere bağlı hissetmesidir.
ŞİMDİ DURSUN ÖZBEK’E SORMAK GEREKİYOR
Bu nedenle bugünkü soruşturmanın ardından sadece Sebahattin Şirin’e bakmak kolaycılık olur.
Galatasaray yönetiminin de cevaplaması gereken sorular var.
Bir taraftar grubu lideriyle kulüp yönetiminin kurumsal ilişkisinin sınırı nedir?
Taraftar gruplarına hangi imkanlar sağlanmaktadır?
Bilet tahsisleri nasıl yapılmaktadır?
Bu tahsislerin denetimi kimdedir?
Taraftar grupları veya temsilcileri futbol takımına hangi koşullarda erişebilmektedir?
Antrenman sahasına kadar uzanan bu ilişkinin kurumsal protokolü nedir?
Ve en önemlisi:
Kulüp ile tribün arasındaki mesafeyi kim korumaktadır?
Bunlar Sebahattin Şirin’i suçlu ilan eden sorular değildir.
Tam tersine, kişileri aşan kurumsal yönetim sorularıdır.
O FOTOĞRAFA SON KEZ BAKIYORUM
Okan Buruk…
Futbolcular…
Yöneticiler…
Sebahattin Şirin…
Hepsi aynı karede.
Belki savcılık soruşturmasının sonunda Sebahattin Şirin hakkındaki bazı iddialar dayanaksız çıkacak.
Belki bazıları dava konusu olacak.
Bunu bugün bilmiyoruz.
Ama soruşturmanın sonucundan bağımsız olarak Galatasaray’ın kendisine sorması gereken bir soru var:
Bir taraftar liderinin gücü nerede bitmeli, Galatasaray’ın kurumsal kimliği nerede başlamalı?
Çünkü Galatasaray’da hiç kimse Galatasaray’dan büyük değildir.
Başkan da değil.
Teknik direktör de değil.
Yönetici de değil.
Tribün lideri de değil.
Benim aylardır anlatmaya çalıştığım Galatasaraylılık duruşu biraz da budur.
Formayı sevmek kolaydır.
Kupayı kaldırırken Galatasaraylı olmak daha da kolaydır.
Asıl mesele, o formanın temsil ettiği kurumun kapısında gerektiğinde kendi arkadaşına, yöneticine, tribününe hatta kendine:
“Buradan sonrası Galatasaray’ın alanıdır”
diyebilmektir.
Ve belki bugün Galatasaray’ın ihtiyacı yeni bir şampiyonluktan önce tam da bu sınırı yeniden çizmektir.
patronlardunyasi.com