Sene 1930… Sabahattin Ali, ormanları bir şirket tarafından kesilen yaşlı bir köylüyü anlatırken, güçlü gözlem gücü ve cümleler alıp sizi o heybetli ormanın hemen kıyısına hatta içine sürüklüyor… Hepi topu yedi kitap sayfasını dolduran hikâye sonlandığında bir burukluk kaplıyor içimi… Yazıldığının üzerinden geçen 93 yılda güzel ülkemin güzel insanlarının acısının, derdinin, gamının hiç de azalmadığını fark etmenin tarifsiz hüznüne kapılıyorum…
“Ey 41 yıllık ömrünün pek çok yılını cezaevinde çürüttüğümüz, ey sınırda kafasına sopayla vura vura öldürdüğümüz dev yazar Sabahattin Ali… Ey büyük yazar, sen 93 yıl önce Akbelen’i mi yazdın? Sen 93 yıl önce güzel Anadolu’mun pek çok köşesinde ağlayan ağaçları mı yazdın?” diye soruyorum içimden Sabahattin Ali’ye…
“SIRTIMIZI O GİYDİRİYOR, KARNIMIZI O DOYURUYOR”
Eski yayınevim Can Yayınları’nın 2019’da yeniden bastığı, ilk basımı 1935’te yapılan Değirmen adlı öykü kitabındaki enfes öykülerden birisi “Bir Orman Hikayesi”
Şöyle anlatıyor; öykünün bir yerinde yaşlı orman köylüsü: “Ormanı evimizden iyi tanırız, her ağaç bizim kahrımızı anamızdan çok çekmiştir. Köyümüz bir ormanın ortasındaydı ve etrafını ağaçlar bir duvar gibi sarmıştı. Biz onun dışında bir dünya olduğunu bilmezdik bile. Çocukken değneklerden yaptığımız kağnılara kuru yaprak doldurur, arabacılık oynardık. Daha sonraları babalarımıza yardım etmeye özenir, kaybolan deve tohumlarını aramak için en sık yerlere dalardık. (…) Büyüdükçe ormanın bizim için daha başka şeyler olduğunu da anladık. Sırtımızı o giydiriyor, karnımızı o doyuruyor, evimizin kerestesini o veriyordu. Ormansız yaşamak!...Bunu aklımıza getirmiyorduk bile.” Ama hep böyle olmaz mı, akla gelmeyenler başa gelmez mi?
ŞİRKET VE HÜKÜMET MEMURU
Hikâye böyle devam ediyor, sonra ortaya bir şirket çıkıyor. Ormanın öbür ucunda birbiri ardına devrilen ağaçlar, gittikçe kelleşen meydanlar nasıl bir tehlikenin yanaştığını fark ettiriyor köylülere ama müdahale etmekte geç kalıyorlar… Sıra son koruluğa da geldiğinde ve o koruluğa da baltalı adamlar girdiğinde, köylüler sessiz ama kararlı bir direniş gösteriyorlar… Hükümetin memuru çareyi kaçmakta buluyor… Bir eve sığınıyor. Köylüler de evi içlerindeki hırsı dindirmek için ‘Şeytan taşlar’ gibi taşlıyorlar… Sonrası malûm… Candarmalar geliyor, çocuklar ve kocakarılardan başka, kadın, erkek bütün köy halkını iplerle bağlayarak kasabaya götürüyorlar ve memuru kurtarıyorlar…
ÜZÜCÜ TÜRKİYE GERÇEĞİ
Hikâye etkileyici… Gerçekliğin içinden çıktığı gün gibi ortada çünkü…
Hikâyenin sonuna düşülen tarih: 1930… Değişmeyen Türkiye gerçeğinden çıkan “Bir Orman Hikâyesi” Akbelen ormanlarındaki kesimlerin tartışıldığı günlerde mutlaka okunmalı… Bu satırlarda 93 yıldır değişmeyen bir Türkiye gerçeğini fark edeceksiniz… Hüzünlenerek, gamlanarak, dertlenerek fark edeceksiniz...
patronlardunyasi.com