Gündem
Ertuğrul ÖZKÖK
DÜN TELEFONUMA GELEN İKİ MESAJDA EKRANDAKİ İSMİ GÖRÜNCE ÜRPERDİM
Dün Berlin’de cep telefonuma bir mesaj geldi. Kimden geldiğine bakınca tuhaf oldum. Ekranda görünen isim şuydu: “Ahmet Zorlu.”
Geçen hafta kaybettiğimiz Ahmet Nazif Zorlu’nun bende kayıtlı şahsi cep telefonu numarasından geliyordu. Yani ölmüş bir arkadaşımdan…
24 SAAT ARAYLA ALDIĞIM İKİNCİ BÖYLE MESAJDI
Bu, 24 saat içinde aldığım ikinci böyle mesajdı.
Pazar günü de Berlin’e gitmek üzere uçağa binerken çok sevdiğim bir arkadaşımdan böyle bir mesaj geldi: Hürriyet’te yıllarca yan yana çalıştığım arkadaşım Tarık Devrim’den…
Tarık adeta kendi ölüm haberini bildiriyordu.
ÖLÜMDEN SONRA GELEN İKİ MESAJ DA BENİ ÇOK DUYGULANDIRDI
İki mesaj da yakınlarından geliyordu.
Ahmet Zorlu’nun ailesi dün akşam Zorlu Center’da onun için bir anma ve dua yemeği düzenledi. Kızı Şule, dua yemeğine davet etmek için bu mesajı atmıştı.
Pazar günü kaybettiğimiz Hürriyet’ten arkadaşımız Tarık Devrim’in ölüm haberi de onun şahsi telefonundan geldi. Mesajı eşi Sibel Devrim göndermişti.
İki mesaj da beni çok duygulandırdı, çok da düşündürdü. Yurt dışında olduğum için ne yazık ki ikisinin de cenazesine katılamadım.
SONRA DÜŞÜNDÜM: BU İYİ BİR FİKİR Mİ?
İnsan, kaybettiği bir yakınının telefonundan gelen mesajı görünce tuhaf oluyor.
Sonra düşündüm: Bir yakınınızı kaybettiğinizde, onun yakın arkadaşlarının listesi ve telefon numaraları sizde yoksa, geride kalanların ölen kişinin cep telefonuna bakıp bu kişilere mesaj göndermesi pratik olabilir.
Ölen kişinin WhatsApp mesajlarına bakmak o kadar iyi bir fikir olmayabilir. Ama ölüm öyle bir şey ki insanın bütün özel mesajlarını bile “geçmişe ait” bir şeye dönüştürüyor.
AKLIMA, KAÇIŞ SANATÇISI HOUDINI’NİN KARISINA VERDİĞİ SÖZ GELDİ
Halloween’den bir gün önce mezarını ziyaret ettiğim, dünyanın en ünlü kaçış sanatçısı Houdini aklıma geldi.
Ölmeden önce eşine şöyle demişti: “Senden önce ölürsem ve öteki tarafta hayat varsa, ben bir kaçış sanatçısıyım; mutlaka bir yolunu bulur ve sana oradan mesaj iletirim.”
Ölümünün üzerinden 100 yıl geçti. O mesaj hiç gelmedi…
AKILLI TELEFON OLSAYDI VE ONUN NUMARASINDAN ŞU MESAJ GELSEYDİ…
Ama onun döneminde akıllı telefonlar olsaydı…
Bir gün eşinin cep telefonuna, Houdini’nin kayıtlı numarasından bir mesaj gelseydi, tüyleriniz ürperirdi.
Asıl önemlisi, mesajın içeriği ne olursa olsun, herkesin kafası allak bullak olurdu.
Mesela, “Sevgilim, geldim ve gerçekten burada bir hayat var” deseydi…
Öteki dünyaya inanan biri için bu belki şaşırtıcı olmazdı ama yine de bir ruh çağırma seansındaymış gibi ürperirdiniz.
AMA YA ŞÖYLE BİR MESAJ GELSEYDİ?
Peki ya şöyle bir mesaj gelseydi?
“Sevgilim, geldim ama burada hayat falan yok…”
İşte insanoğlunun bütün inançlarını altüst edecek varsayımsal bir durum…
Ürperdikten sonra aklınıza gelecek ilk soru ne olurdu?
“İyi de o zaman sen neredesin? Bu mesajı nasıl attın? Yoksa hiç öteki tarafa gitmedin mi?”
Yani insanın içine bir şüphe düşerdi.
YAS GÜNLERİNDE BİLE ACIMIZI HAFİFLETECEK GÜLÜMSEMELERE İHTİYACIMIZ VAR
Biliyorum, insanın bir yakınını; annesini, babasını, sevgilisini kaybettiği günlerde şaka yapmak hoş bir şey değil.
Ama insan psikolojisi böyle işte. Kaybettiğiniz insanın yasını tutarken bile acınızı hafifletecek şeylere ihtiyaç duyuyorsunuz. Çünkü hayat bütün acımasızlığıyla devam ediyor ve onu biraz olsun hafifletecek tebessümlere ihtiyacımız var.
İki arkadaşıma da Allah’tan rahmet diliyor, geride kalanlara tekrar başsağlığı ve dayanma gücü temenni ediyorum.
Ama kaybettiğimiz insanların ardından yapılan çok çirkin ve vicdansız bir sosyal medya meselesi var ki, ona da değinmek istiyorum.
TELEFONUNU AÇSAYDI ONA DİYECEKTİM Kİ…
Ahmet Zorlu iyi dostumdu.
Ölümünden sonra Instagram’da onun için bir paylaşım yaptım. Başlığı şuydu:
“Telefonunu açsaydı ona diyecektim ki…”
Paylaşım şöyleydi:
“Ahmet Zorlu’yu son olarak önceki hafta aradım. Ayda bir ya o arar ya ben; sohbet ederdik. Telefonu açmadı. Her zaman geri dönerdi. Bu defa dönmedi. Birbirimize karşı hiç ihmalkâr değildik. Yaşım da artık o yaşlar… Biraz alındım. Bilmiyordum; meğer hastaymış, ölüm döşeğindeymiş. Bunu da dün gece cep telefonumdan gelen küçücük bir çın sesiyle ve kısacık bir cümleyle öğrendim:
‘Ahmet Zorlu’yu kaybettik…’
AMA ONUN GÖZÜ BAMBAŞKA BİR YERDEYDİ
“Sadece Ahmet Zorlu’yu kaybetmedik. Türkiye büyük, vizyoner bir iş insanını kaybetti. Türkiye’yi Güney Kore ligine çıkarmayı ülkesine hedef koymuş bir girişimciyi kaybetti.
“1990’lı yılların başında Türkiye hâlâ renkli televizyon çağındayken o, ekran teknolojilerinin peşindeydi. Manisa’daki muazzam Vestel tesislerinde bantlarda dev dünya markalarının ürünleri üretilirken onun gözü başka yerdeydi.
“Nokia’ların boşaltacağı akıllı telefon çağına ilk girenlerden olmak istiyordu. Gözü Samsung’lardaydı.
ARKASINDA GÜNEY KORE GİBİ BİR DEVLET OLSAYDI…
“O çağ Türkiye’nin menziline girmişti. Ama ne yazık ki arkasında, bu işi bir çağın ötesine geçme projesi olarak yürütecek Güney Kore gibi bir devlet yoktu. Samsung gibi bir Türk devi yaratma fikri hayal olmaktan çıkmak üzereydi. Gerçek parmaklarının ucundaydı; dokunmak, yakalamak kalmıştı.
“Başaramadı. Ama gözleri o hedeften hiç ayrılmadı.
MEĞER TELEFONUNU NEDEN AÇAMAMIŞ…
“Son zamanlarda birçok kuruluşun patronu gibi o da dönemin üzerine yüklediği finansman zorluklarıyla mücadele ediyordu. Meğer bu mücadeleyi, onu aramızdan alacak bir hastalıkla boğuşurken veriyormuş. Bilmiyordum.
“O gün ona bir şey söylemek için aramıştım. Açsaydı, ‘Patron, hiç moralini bozma. Aşacaksın bunu. Sadece kendin için değil, Türkiye için de aşacaksın’ diyecektim.
“Sadece bunu diyecektim.
“O telefonu açamadı. Ben söyleyemedim.
“Ölme zamanı değildi, Ahmet kardeşim. Daha ulaşılacak çok hedef vardı.
“Nur içinde yat. Güle güle.”
BU PAYLAŞIMI 48 SAATTE 500 BİN KİŞİ GÖRÜNTÜLEDİ
Bunu paylaştım. Paylaştıktan 48 saat sonra beni hayretler içinde bırakan bir gelişme oldu: Bu paylaşımım 517 bin kişi tarafından görüntülenmişti.
Bugüne kadar yaptığım hiçbir paylaşım bu kadar görüntülenmemişti. En çok görüntülenen paylaşımım, Selçuk Yöntem ile Zuhal Olcay’ın birlikte oynayacakları oyundan önce çekilmiş ilk fotoğraflarıydı. O paylaşım 248 bin kez görüntülenmişti.
TÜRKİYE’DE ÖLÜM İLANLARI KONUSUNDA YENİ MECRA: INSTAGRAM
Ahmet Zorlu’yla ilgili paylaşımım böyle muazzam bir rakama ulaştı.
Türkiye’de ölüm ilanları hep Hürriyet’e verilirdi. Hürriyet’in bugünkü satışının 20-30 bin civarında olduğu söyleniyor. Dolayısıyla oraya verilen bir ölüm ilanının ulaşabileceği kişi sayısı da bu.
Ama bugün bir kişinin Instagram paylaşımı, Hürriyet’in altın yıllarında ulaştığı insan sayısını bile aşabiliyor.
Bence bu, 20’nci yüzyıldaki gazete ölüm ilanları döneminin sonu.
BU 517 BİN GÖRÜNTÜLENME, SOSYAL MEDYA LİNÇÇİLERİNE EN BÜYÜK TEKZİP
Ama bu paylaşımın bize anlattığı çok önemli bir şey daha var.
Dün Fatih Altaylı’nın Ahmet Zorlu üzerine çok güzel bir yazısını okudum. Ama yazının altındaki yorumlar o kadar kötüydü ki…
Sosyal medya acımasız bir ortam. Ahmet Zorlu’nun ölümünden sonra arkasından insanı çok rahatsız eden, vicdansız paylaşımlar da yapıldı.
Ama yazımın 517 bin kişi tarafından görüntülenmesi, çok büyük bir çoğunluğun o vicdansız insanlarla aynı fikirde olmadığını gösteriyor.
Bu da güzel bir şey.
patronlardunyasi.com