Spor
Toygun ATİLLA
#video_9758337#
4 Ağustos 1985…
15 yaşındaymışım demek ki.
Dün gibi aklımda.
Aradan 41 yıla yakın zaman geçmiş.
İstanbul’da, Fenerbahçe Stadı’nda tarihi bir gün yaşanacak.
Fatih Terim’in jübilesi var.
Arkadaşlarımla harçlıklarımızı biriktirmişiz. Sabahın köründe stadın kapısında kuyruğa girmişiz.
O gün yalnızca bir jübile maçı yok. Öncesinde başka karşılaşmalar, gösteriler, şarkılar…
Tribünlerde Galatasaraylılar, Fenerbahçeliler, başka takımların taraftarları…
Şaşırmayın.
O yıllarda futbol böyleydi.
Aynı tribünlerde maç izleyebiliyorduk. Üstelik Fenerbahçe Stadı’nda, Fatih Terim’in jübilesinde.
Yaklaşık 30 bin kişi tribünlerde.
Derken Fatih Terim sahaya helikopterle iniyor.
Düşünebiliyor musunuz?
1985 yılının Türkiye’sinde bir futbolcu, jübile maçına helikopterle geliyor.
O güne kadar görmediğimiz bir şov.
Ama benim hafızama kazınan o helikopterden çok başka bir şeydi.
O GÜN BİR FUTBOLCU VEDA EDERKEN BİR BAŞKASI HAYATIMA GİRİYORDU
Fatih Terim futbolculuğa veda ediyordu.
Galatasaray ise yeni bir dönemin kapısını aralıyordu.
Takımın başına Alman futbolunun efsane teknik direktörü Jupp Derwall gelmişti.
Kalede Yugoslav Zoran Simoviç vardı. Bir başka Yugoslav futbolcu, Cevad Prekazi de yeni transferimizdi.
O yılların Galatasaraylıları bilir.
Bizim için her yeni sezon biraz umut, biraz hayal kırıklığı demekti.
Çünkü yıllardır şampiyon olamıyorduk.
Ama bu defa farklı bir şeyler olacağını hissediyorduk.
Derwall yalnızca bir teknik direktör değildi. Türk futboluna başka bir anlayış, başka bir disiplin getiriyordu.
Ve o gün sahada, bu yeni anlayışın nasıl bir futbolcuya ihtiyaç duyduğunu gösteren bir adam vardı.
Cevad Prekazi.
İşte onunla ilk kez o gün tanıştım.
Attığı her pas, vurduğu her şut olaydı.
Top ayağına geldiğinde gözünüzü ondan alamıyordunuz.
Sol ayağıyla topa öyle bir hükmediyordu ki…
Sanki diğer futbolcuların görmediği bir yeri görüyor, düşünmediği bir şeyi düşünüyordu.
Bir pas atıyor, oyunun yönü değişiyordu.
Bir şut çekiyor, tribünler ayağa kalkıyordu.
Adam futbol oynamıyordu.
Resital veriyordu.
O gün, 15 yaşındaki bir çocuğun futbol kahramanı oldu Cevad Prekazi.
14 YILLIK ÇİLENİN BİTTİĞİ YILLAR
Sonra sezon başladı.
Galatasaray 1985-86 sezonunda tek maç kaybetmedi.
Ama şampiyon olamadı.
Namağlup ikinci olduk. Şampiyonluğu Beşiktaş’a kaptırdık.
Bugün bile düşündüğümde tuhaf gelir.
Bir sezon boyunca yenilmiyorsunuz ama şampiyon olamıyorsunuz.
Oysa artık başka türlü bir Galatasaray vardı.
Derwall’ın disiplini, Simoviç’in güven veren kaleciliği, Prekazi’nin sol ayağı…
Ertesi sezon tribünlerde hepimizin dilinde aynı tezahürat vardı:
“14 yıllık bu çile bitsin artık bu sene…”
Ve bitti.
1986-87 sezonunda Galatasaray yeniden şampiyon oldu.
Prekazi o şampiyonluğun da kahramanlarından biriydi.
Eskişehirspor maçında attığı golü, o şampiyonluk sevincini unutmak mümkün mü?
Bir yıl sonra bir şampiyonluk daha geldi.
Ama asıl hikâye henüz yazılmamıştı.
MONACO’YA ATILAN O FÜZE
1989 yılı.
Galatasaray, Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası’nda Monaco ile karşılaşıyor.
Ve Prekazi…
O meşhur sol ayağıyla topun başına geçiyor.
Yaklaşık 40 metreden bir füze çıkarıyor.
Top Monaco kalesine gidiyor.
O golü bugün yeniden izleyin.
Vuruşuna, topun havadaki yolculuğuna, kalecinin çaresizliğine bakın.
O gol yalnızca güzel bir gol değildi.
Galatasaray’ın Avrupa’da yarı finale uzanan yolculuğunun simgesiydi.
Türk takımlarının Avrupa’da büyük başarılar kazanabileceğine dair inancımızı büyüten anlardandı.
Benim için Prekazi’nin büyüklüğü de burada yatıyordu.
Yalnızca iyi futbol oynamıyordu.
Bize daha büyük şeylerin mümkün olduğunu gösteriyordu.
DERWALL’IN SAHADAKİ AKLI
Bugün Prekazi’yi yalnızca Monaco’ya attığı golle hatırlamak ona haksızlık olur.
Evet, olağanüstü bir sol ayağı vardı.
Ama asıl özelliği oyunu okuyabilmesiydi.
Topu nereye göndereceğini, arkadaşının nereye koşacağını, rakibin hangi boşluğu bırakacağını önceden sezerdi.
Bazen bir futbolcunun büyüklüğünü attığı gollerle ölçersiniz.
Bazen de onun oynadığı takımın nasıl değiştiğine bakarak.
Prekazi ikinci türden futbolcuydu.
Derwall’ın Galatasaray’da kurmaya çalıştığı futbol düzeninin en önemli parçalarından biriydi.
Disiplinliydi. Mücadeleciydi. Kazanmak istiyordu.
Ama bütün bunları yaparken futbolun güzelliğinden vazgeçmiyordu.
Galatasaray’ın yalnızca Türkiye’de şampiyon olmayı değil, Avrupa’da da büyük takımlarla başa baş mücadele etmeyi öğrendiği yılların futbolcusuydu.
Bence Türk futboluna bıraktığı en önemli miras buydu.
BAZI FUTBOLCULARI İSTATİSTİKLERLE ANLATAMAZSINIZ
Prekazi, Galatasaray’da 1985’ten 1991’e kadar oynadı.
İki lig şampiyonluğu yaşadı.
Sonra başka takımlarda forma giydi. Futbolu bıraktı.
Ama Galatasaray taraftarının hafızasından hiç çıkmadı.
Çünkü bazı futbolcuları attıkları gol sayısıyla, kazandıkları kupalarla anlatamazsınız.
Onlar bir dönemin ruhudur.
Bir çocuğun futbola bakışını değiştirirler.
Bir taraftarın hafızasında ömür boyu yaşayacak görüntüler bırakırlar.
Prekazi benim için böyle bir futbolcuydu.
Futbolculuk sonrasında da oyuna ilişkin düşünceleriyle, hayata bakışıyla kendisini dinleten bir isim olarak kaldı.
Yıllar sonra verdiği bir röportajda Galatasaraylıların kendisini çocuklarına anlattığını söylemişti.
Ne kadar doğru.
Çünkü biz gerçekten de anlattık.
Bizim kuşağımızın Prekazi’si yalnızca eski maç görüntülerinde yaşayan bir futbolcu değildi.
Çocuklarımıza anlattığımız hikâyelerin kahramanıydı.
DÜN BİR FUTBOLCU DEĞİL, ÇOCUKLUĞUMDAN BİR PARÇA GİTTİ
Dün gece ölüm haberini öğrendim.
69 yaşındaydı.
Bir süredir sağlık sorunları yaşadığını biliyorduk.
Ama insan bazı isimlerin ölebileceğini düşünmek istemiyor.
Çünkü onlar sizin hafızanızda hiç yaşlanmıyor.
Benim Prekazi’m hâlâ 1985 yılının o ağustos gününde, Fenerbahçe Stadı’nın çimlerinde.
Hâlâ sol ayağıyla topa vuruyor.
Hâlâ Monaco kalesine o füzeyi gönderiyor.
Hâlâ 14 yıllık şampiyonluk hasretinin bittiği günlerin kahramanlarından biri.
Bugün 56 yaşındayım.
Dönüp baktığımda çocukluğumdan geriye kalan ne çok şeyin artık yalnızca hatıralarda yaşadığını görüyorum.
O eski statlar, aynı tribünlerde maç izlediğimiz günler, harçlıklarımızı biriktirip aldığımız biletler…
Ve kahramanlarımız.
İnsanın yaşı ilerledikçe çocukluğunun kahramanlarını kaybetmesi başka türlü acıtıyor.
Çünkü onlarla birlikte kendi geçmişinizden de bir parçanın eksildiğini hissediyorsunuz.
4 Ağustos 1985’te Fenerbahçe Stadı’na Fatih Terim’in jübilesini izlemek için gitmiştim.
O gün hayatım boyunca unutamayacağım başka bir futbolcuyla tanıştım.
Cevad Prekazi’yle.
Aradan 41 yıla yakın zaman geçti.
O 15 yaşındaki çocuğun hayranlığı hiç değişmedi.
Benim çocukluğumun en büyük futbolcusuydu Cevad Prekazi.
Hep öyle kalacak.
Allah rahmet eylesin.
Güle güle Prekazi.
patronlardunyasi.com