Ertuğrul Özkök bu hafta 90'lı yıllara yolculuk yaptı, Carolyn Bessette-Kennedy aşkının anlatıldığı dizideki Calvin Klein ve Levi's detayını yazdı

Ertuğrul ÖZKÖK
 
BU HAFTA SONU TEKLİFİ: “BİR AŞK HİKAYESİ Mİ”, “501 JEAN Mİ”, YOKSA “KUZULARIN SESSİZLİĞİ Mİ”
 
Bu haftaya kadar biri çıkıp bana, “Bir gün bir Neco şarkısını seveceksin” deseydi vallahi “Hadi ya!” der geçerdim.
Son yıllarda Neco’nun genç sanatçılara ve popçulara karşı hoyrat açıklamalarını defalarca dinledikten sonra bu duygu bende tatsız bir önyargıya dönüşmüştü. 
Büyük konuşmamak lazımmış… 
 
KADERDE BU HAFTA BİR NECO ŞARKISINI SEVMEK DE VARMIŞ
 
Kadere bakınki 21’inci yüzyılın ilk çeyreğinde, 2026’nın bir şubat gününde Neco’nun bir şarkısını sevmek, hem de çok sevmek varmış.
“Masumiyet Müzesi” dizisini seyredip seyretmemek arasında kararsız günlerimdi.
Birden Instagram’da “Masumiyet Müzesi” paylaşımları dalgası başladı.
Hemen hepsinde fonda Neco’nun “Seni Bana Katsam” şarkısı vardı.
Dizinin özgün müziklerini Marios Takoushis ile Cem Ergunoğlu yapmıştı ama galiba insanlar Neco’nun şarkısını yakıştırmıştı diziye.
 
JOE DASSIN’İN SÖYLEDİĞİ ORİJİNALİNDEN ÇOK SEVDİM
 
Ben de sevdim 1982’den kalan bu şarkıyı…
Bir zamanlar Joe Dassin’den dinlediğim “A Toi” şarkısının Türkçe arajmanı..
Ama Neco’nunkini daha çok sevdim…
Hafta boyunca kendimi bu şarkıya bıraktım.
Fransız düşünürü Alain Finkielkraut gibiyim.
“Nostalji bana çok uzak ama kendi nostaljimi sırtımda taşıyacak gücüm de var.”
 
MASUMİYET MÜZESİ DENİNCE HANGİ ŞARKILAR AKLINIZA GELİR

Baktım Spotify’da birçok kullanıcı “Masumiyet Müzesi playlistleri” hazırlamış.
En çok “nudem bilge” isimlisi hoşuma gitti.
Bol bol Ferdi Özbeğen, Hümeyra, Kamuran Akkor, Erol Evgin, Fikret Kızılok, Neşe Karaböcek, Ajda Pekkan, Ayten Alpman, Tanju Okan var.
Niye böyle oldum diye hayıflanırken, birden şunu hissettim.
Bu hafta tam anlamıyla bir “90’lar Zeitgeist’ına” girmişim farketmeden…
 
FRIENDS DİZİSİNDEN 2 YIL ÖNCE İLK GERÇEK REALITY SHOW’UMUZ
 
Hafta Disney Plus’ta “Love Story” dizisi ile başladı.
ABD’nin öldürülen başkanı Kennedy’nin oğlu George Kennedy Jr. ile Carolyn Bessette’in aşkını anlatan bir doküdrama bu.
Friends dizisi 1994’te başlamadan 2 yıl önce başlayan, sonu trajik bir uçak kazası ile biten gerçek bir “Love Story…”
1990’lı yıllarda dergilerde, gazetelerde, televizyonlarda izlediğimiz hakiki bir “Reality Show’du”  

 
GÜÇLÜ BABA VE ANNEYE KARŞI KENDİSİ OLMAK İSTEYEN ERKEK

Geçmişinde, öldürülmüş ve efsaneleşmiş güçlü bir Başkan babanın hayaletinin; bugününde, yaşadığı her saniye onu korumaya, kollamaya çalışan güçlü annenin gölgesinin ağırlığını taşımaya çalışan genç, yakışıklı, birçok kadının gözünün üzerinde olduğunu her an hisseden bir erkek…
Karşısında ise Calvin Klein’ın en meydan okuyan yıllarında onun ekibinde çalışan tasarımcı “Cool” bir kız…
 
ANA RAHMİNE “KENDİSİ” OLARAK DÜŞMÜŞ COOL BİR KIZ
 
Oğlanın tek amacı, bu baba ve annenin gölgesinden kurtulup kendisi olabilmek.
Bir türlü olamıyor.
Kız ise, tam aksine.
Tanınmamış bir anne babanın kızı.
Sanki daha ana rahmine kendisi olarak düşmüş, böyle doğmuş; New York gibi bir şehrin müesses nizamına her cephede meydan okuyan bağımsız, cool bir karakter.
İşte bu iki karakterin imkansız aşkı…

 
AMAN ALLAH'IM KIZIN ÜSTÜNDEKİ BİR LEVI’S 501 Mİ 
 
Dizideki kızı ve karakterini çok sevdim.
Karakteri kadar tarzını… Giyimini…
Özellikle blujeanini…
Bittim.
Sanki bir “Levi’s 517 bootcut” gibi duruyordu.
Kendi kendime Calvin Klein’da çalışan bir tasarımcı “Levi’s” giyer mi diye sorup durdum hafta boyunca.
Sonra Londra Fashion günleri geldi ve birden etrafta “501” lafları dolaşmaya başladı.
Sonunda Times gazetesinin 18 Şubat Çarşamba günkü sayısının tepesinde o haberi gördüm:
“501 geri döndü…”

 
1890 YILINDA PATENTİ ALINAN BİR İŞÇİ SINIFI EFSANESİ
 
Bu hafta nostaljiden kurtulmak mümkün olmayacak.
Al işte bir neden daha…
Efsane “501’in” dönüşü…
İlk “Levi’s” jean 20 Mayıs 1873’te, işçi sınıfının pantalonu olarak doğdu. Ama ilk patentini, 1890’da “501” modeli ile aldı.

 
MARLON BRANDO, JAMES DEAN, KURT COBAIN, BRUCE SPRINGSTEEN
 
Kimler giymedi ki o efsane “501’i…”
50’lerin sonu, 60’ların başında, Marilyn Monroe’nun üzerinde, “Zamanın Ruhu’nu” yazan kıyafetlerden biriydi.
Marlon Brando o 501’le “Bad Boy” oldu. 
James Dean onunla “Gençliğin isyan ikonası” haline geldi.
Son günlerde beni mest eden demokrasi çıkışları ile yeniden hayatıma giren Bruce Springsteen “Born in USA’yi” üzerinde 501’le söyledi.
Kurt Cobain onu Grunge’a taşıdı.
Brad Pitt’le 90’lara taşıdı…

 
LEYDİ Dİ’NİN SARAYA İSYAN BAYRAĞINI CAROLYN BESSETE NEW YORK’A TAŞIYACAKTI  
 
Leydi Diana, blazer bir ceket, kırmızı balon mu yoksa tek bir sperm mi olduğunun kararını bize bırakan tişörtü ile saraya meydan okurken altında yüksek belli bir Levi’s 501 vardı.
Ve 90’larda Leydi Di’nin saraya diktiği isyan bayrağını, Amerika Birleşik Devletleri’nin en “müesses politik” ailelerinden birinin tam ortasına dikmeye hazırlanan Carolyn Bessette de 501’i andıran jeanler giyiyordu.

 
PAHALI MARKA JEANLERİNİ ATIN, MEKANIN SAHİBİ GELİYOR
 
Times gazetesi bizim neslimize adata şunu haykırıyordu:
“800 dolarlık marka jeanlerinizi atın. Eski 501’lerinizi çıkarın. Zamanı geldi. Mekanın gerçek sahibi dönüyor.”
Çok sevdim bu diziyi.
Tavsiye ederim.

 
KUZULARIN SESSİZLİĞİ’NİN AJAN CLARIS’İ DE DÖNÜYOR
 
Ama benim için haftanın en büyük sürpizi, “Clarice’ti”.
Yani Clarice Starling’in dönüşü…
1991’de gösterilen “Kuzuların Sessizliği” filminin tuhaf kadın FBI Ajanı.. 
Jodie Foster’e Oscar kazandıran karakter.
35 yıl sonra işte o filmin devamı dizi olarak çekildi ve 13 bölüm halinde Prime Video’da gösterime girdi.
 
CLARICE SERİ KATİL BUFFALO BILL’İ 1991’DE ÖLDÜRMÜŞTÜ
 
Artık yıl 1993’tür ve kadın derisinden elbise diken seri katilin öldürülmesi üzerinden 2 yıl geçmiştir.
O travmatik olaydan sonra Clarice Starling tekrar FBI’daki görevine dönmeye çalışmaktadır.
Ama FBI seri katil Buffalo Bill ve hapishaneden ona danışmanlık yapan Hannibal Lecter’in yarattığı travmayı aşıp aşmadığından emin değildir.
Seri katili öldürmüştür ama FBI kendi onun Clarice’in içindeki ajanı da öldürdüğüne inanmaktadır.
Onu psikiyatra gönderirler.
Ama daha o günlerde kendini en az Buffalo Bill kadar karmaşık bir katil ve cinayetleri içinde bulacaktır.

 
DAHA İÇİNE KAPANIK BİR CLARICE STARLING
 
Dizideki Clarice karakteri, filmindekinden çok farklı. Daha kendi içine kapanık, daha sorunlu bir karakter yeni Clarice. 
FBI ve öteki istihbarat kuruluşları arasındaki ilişkiler çok daha komplike.
13 bölümü büyük ilgiyle izledim. 
Kısaca, ekranlarda belirgin bir 90’lara dönüş haftasıydı. 
Sanki bu 10 yıl, geçmişte gölgesinde kaldığı 60’lar ve 70’lerin ve o nesillerin tahakkümünden kurtuluyor.
Şimdi yavaş yavaş anlıyoruz ki, 20’inci yüzyılın belki de daha devrimci yılları onlarmış.
 
1999: UÇAK KAZASINDA KOYBOLMUŞ BİR İŞÇİ SINIFI TAKIMIN YENİDEN DOĞUŞ YILI
 
O duyguyla yine Prime Video’daki “99” belgeseline geçtim.
1999 yılını anlatıyor.
Daha doğrusu Manchester United ve teknik direktörü Sir Alex Ferguson’un üç ayrı kupayı kazandığı o muazzam yılı.
Premier Leage, FA Cup ve Avrupa Şampiyonlar Kupasını kazanan takımın hikâyesi.
Futbolla hiç ilginiz olmasa bile çok etkileyici bir dizi.
Bir futbol takımı ruhunun oluşması, 1958 yılında bütün yeni neslini uçak kazasında kaybeden bir İşçi Sınıf kulübünün, bugün bakıldığında Türkiye’de bir ilçe takımınınkini andıran antreman tesislerinde, yeniden genç neslini yaratmasının hikayesi bu.
 
90’LAR HAFTASINDA YAŞADIĞIM TEK DÜŞKIRIKLIĞI 
 
Benim için tam anlamıyla bir “90’lara dönüş" haftasıydı.
Çok güzel şarkılar dinledim. Çok güzel diziler izledim.
Tek sıkıntım, gardrobuma baktığımda yaşadığım düş kırıklığıydı.
Hayatımın son 15 yılı sadece Türk tasarımı “Mudo” ve “Mavi” jeanleri giyerek geçti.
Çok da memnunum.
Paris’te öğrencilik yıllarımdan kalan “501” ve “505’lerim” vardı.
Onları, Steve McQueen’in Persol gözlükleri gibi, vintage bir ikona olarak saklıyordum.
Ne yazık ki, bir tek 501’im kalmış.
O da 30 beden…
 
HEPİMİZİN KEDİ OLARAK DÖNECEĞİMİZ BİR BAŞKA DÜNYADA İNŞALLAH
 
1970’lerden bugüne, hayat silüetime ve çizgilerime hain halkalar eklediği için, o efsane “501” artık şahsi “Masumiyet Müze’me” kalacak bir “hatıradan” ibaret hale gelmiş.
Hüzünlü bir emeklilik töreni yapar gibi, ihtimamla askıya astım ve dolabımın mutena bir yerine yerleştirdim…
Böyle bir haftada kendi “Zeitgeist’ımın” hayaletleri arasında dolaşırken tabii ki, başkalarının kendi “Zeitgeist’larını” anlattığı “Masumiyet Müzelesi’ni” seyretmeye vaktim kalmadı.
“Bir dahaki sefere inşallah” dedim.
“Hepimizin kedi olarak döneceğimiz bir başka dünyada…”

patronlardunyasi.com